Teresa Remiszewska

Teresa Remiszewska-Damsz (19 czerwca 1928 - 2 marca 2002) była polską żeglarką, kapitanem jachtowym żeglugi wielkiej, instruktorką żeglarstwa, harcmistrzem Związku Harcerstwa Polskiego i dziennikarką. Urodziła się w Międzychodzie, a zmarła w Sopocie. Studiowała na Uniwersytecie Jagiellońskim. Po 1965 roku mieszkała ponownie w Gdyni i pracowała w klubach żeglarskich Stal i Gryf, a następnie w Stoczni im. Komuny Paryskiej.

W 1970 roku jako pierwsza Polka odbyła samotny rejs po Bałtyku na jachcie Zenit, pokonując 690 mil. Otrzymała za niego III nagrodę „Rejs Roku”. Dwa lata później wystartowała na jachcie Komodor w regatach OSTAR. Samotnie przepłynęła Atlantyk w 57 dni, 3 godziny i 18 minut, jako czwarta kobieta w historii żeglarstwa. Opisała rejs w książce „Z goryczy soli moja radość”. Na przełomie lat 70. i 80. pracowała w redakcji pisma „Żagle i jachting motorowy”. Uhonorowano ją między innymi ulicami w Gdyni i Międzychodzie oraz tablicą w Alei Żeglarstwa Polskiego. Pochowano ją na cmentarzu komunalnym w Sopocie.

Na podstawie artykułu „Teresa Remiszewska” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.